KADIN

Soğuk kadar acımazdı kadın, alışmıştı gidişlere. Eskisi kadar yorgun, birinin sıcaklığına muhtaç hissetmiyordu. Tutunacağı bir dal değilde, sadece kabus görmesini engelleyecek bir kol istiyordu. Bu onun için sıradan bir istek haline gelmişti. Tıpkı her güne gözlerini açması gibi. Anlaşılmayı beklemiyor, arkasından konuşulsa bile üzülmüyordu. Gitmeleri anlıyordu.
Anlamadığı hala neden gelindiği idi.
Gidiyorlar, sevmiyorlar.
Gidiyorlar, sıkılıyorlar.
Gidiyorlar, çünkü bitiyor.
Peki gelenlere kapı açması nedendi?
Noluyordu ona, her şeyi mi bu kadar çabuk kabullenmişti?
Adamın biri geliyor, öpüyordu.
Adamın biri geliyor, susuyordu.
Ve adamın biri öyle bir geliyordu ki her şey yolundaymış gibi davranıyordu.
Gelenlere anlatmıyor, gelenleri dinliyordu. Gidecek olanlara sözü
vardı fakat konuşsa abartıyor olacaktı.
Kimse bu kadının şiir okuyacak kadar çok sevebileceğini bilemeyecek, suskunluğu yüzünden aptal hatırlanacaktı.