Hiç değilse birini arayabiliyorsan canın sıkkınken neden üzülürsün ki?
Derdini anlatabileceğin,diyorum ya hiç değilse seni dinleyen biri varsa neden yakınırsın ki,kahrolursun?
Peki biz ne yapalım?
Elimizde sadece kalem,kağıt..
Ya yazmayı beceremeseydik ya çizemeseydik?
Aciz olmak için direnen bir avuç ben.
Yargılanan,sürünen bir kadeh ben.
Sen,yeni hayatının tadını çıkartırken beni hatırlıyor musun ey kadın?
Beni yalnız bıraktığın o günler için ne diyorsun?
Herkesin sırt çevirmesine neden olduğun halde beni hatırlama zahmetine bile girmiyor musun?
neden,neden,neden diye fısıldadığımı işitiyor musun,merak ediyorum.
öfkemi bile dışa vuramadığım,sadece çevremi bile değil kendimi kaybettiğim o zamanlar için vicdanın rahat uyuyabiliyor musun,merak ediyorum.
Benim bu halde olmamdan zevk alıyorsun.
Ama bende bir şey güçlü olduğumu fark ediyorum,bu sayede.
Ben ağlamayı öğreniyorum.
Sessiz,parçalı ve yorgunum.
Sana son kez diyorum ki ey kadın!
Benimle karşı karşıya geldiğin bundan sonraki ilk zaman ÖL.
Gözlerimin içine baktığın bundan sonraki ilk zaman ÖL.
Lütfen.Yalvarırım.ÖL.
Yorumlar
Yorum Gönder