BEDENDEN KOPMAK

Hiç bir dolunay gecesi denizin karşısında çırılçıplak düşüncelere daldın mı?
Bu aralar her gece denize mehtap vuruyor, bense saatlerce aynı yerde o manzarayı izliyorum.
Neredeyse bıkkınlık geldi, neredeyse ha denize vuran mehtap ha dizili ağaçlar oldu.
Ama bu gece başka bir şey var içimde.

Denize girmek istiyorum.

Yapabilirim.

Yapmayacağım.

Çünkü kara bulutun önünü kestiği ay ışığı gibi benimde bir takım engellerim var.
Tek başıma başaramazmışım gibi geliyor.
Mehtap olmayınca deniz de deniz gibi gelmiyor.
Bir gün bu koyda seninle ben,
bir gece,
bu koyda,
yine denizde mehtap varken
bir anlığına hiç düşünmeden bunu yapar mıyız diye hayal etmeden duramıyorum.
Bir nevi bu görüntüyü arzuluyorum.
Seni özlüyorum.
Sana son kez geliyorum, bir daha hiç tek beden olmayacak olmanın yazgısı elimde.
Bu bedende binlerce kez kendini kaybetmenin solgun resimleri elimde.
Yarım kalmamız güzel bir şey diyorum.
biliyorum,
biliyorsun.
Bu denizin içinde seni defalarca kez gördüm,
gözlerimi her kapattığımda.
Seni kusursuz resmedebiliyorum,
Yara izine kadar, kasığındaki bene kadar.
Bu güzel vedaya mükemmel bir son yazmak istiyorum,
sen.

Sen ve ben.