ÖTESİNDE

   Bir tiyatro sahnesine benzetilen bu hayatın yalan olmadığını şimdilerde yeni yeni anlıyorum. İnsan devam etmek için yola her rolü nasıl da üstleniyordu bunu öğrenmiştim. Belki her şeye hakim değilim ama bir şeyleri net anımsıyorum. Beni değişime sürükleyen o zamanları.

   Hangi yılın nisan ayında anımsamıyorum, sanırım ayın 9’uydu. İnternetin harika zararları içerisinde biriyle tanışmıştım. Ne bir fotoğrafı ne de kim olduğu ile ilgili bir bilgi olmadan. Sabahlara kadar süren konuşmanın ardından her gün aynı yoğunlukta 1 ay kadar devam eden sohbet onu karşılamak için tren istasyonuna gidişim ile son buldu. Artık karşımda kanlı canlı gerçek birisi vardı.

   Oldukça uzun boylu, neredeyse 1.85, saçları sevdiğim şekilde yüz hatlarını kapatacak kadar uzun, vücudunda hiç yağ yokmuşçasına zayıf, kemik gözlükleri, oldukça şık kol saati, kampçı sırt çantasıyla salaş ama ilk görüşte beni oldukça etkileyen erkeğe bakıyordum. Belki de saçma olacaktı belki de derin sohbetlerimizden ötürü tutulduğumu hissetmiştim. Hele de ilk karşılaşmamız olmasına rağmen bana nazikçe sarılıp yanağımdan öpmesine ve ardından çarpık dişleriyle gülümsemesine hayran kalmıştım. Bu adamın hayatımı alt üst etmesine izin vermeye karar verdim. Çünkü bazı şeyler yaşanmalıydı ve yaşayacaktım. Sevecektim. Ben bu adamı deli gibi sevecektim ve o bunu hiç bilemeyecekti. Ve o buna hiç izin vermeyecekti. Ve ben orada, o anda kalırken o da hayatına başka birini severken çektiği acılarla devam edecekti.

   Yol boyunca çoğunlukla sessiz geçen zamanın ardından şarabı sevmeme neden olan o harika geceye adım atmış olduk. İşte sevmenin ötesindeyim. Saatlerce süren muhabbetimize onun playlisti ve “Kalecik Karası” şarabı eşlik ediyordu. Kahkahalar, benim gözyaşlarım, onun anıları, benim acılarım, onun okul hayatı.. Önceden paylaştığımız her şeyi yeniden bu sefer yüz yüzeyken tazeliyorduk. Bunun tadı bambaşkaydı. Gece iyice çökmüştü. Dükkanlar yavaş yavaş, benim de aynı dakikalarda gözlerim kapanırken onun dudakları dudaklarımı ıslatıyordu. Böylesi sevişmenin ötesindeydi. Bu tutkuyu bir daha yakalayamayacağımı biliyordum. Saatler peşi sıra, yelkovan akrebi kovalıyordu. Ben bunun adının aşk olduğuna emin oluyordum. Böylesine en son ne zaman sevilmiştim, kimin kollarının arasında böylesine nefes nefese kaldığımda mutluydum.

   Huzuru bulmuştum saçlarını yıkarken. Neşeyi ise saçlarını kuruturken. İçimde büyüyen bu heyecan geleceğime dair kurduğum hayallerimin ilk adımlarıydı. Belki hayal kırıklığının ilk adımları. O an bilmesem de şu an öyle olduğunu kesin biliyorum. Yine de tekrar yaşamak için o ana tekrar tekrar, sonsuza kadar düşerdim.

  

İşte bu sevmenin ve sevişmenin ötesindeydi.